Het najaar van 2007 was erg nat. Het bleef maar regenen en de grond was verzadigd. Het water ging al deels over de randen van de sloten. Gelukkig is de waterhuishouding in het Zuidelijk Westerkwartier zo geregeld dat échte overstromingen eigenlijk niet meer voorkomen. De Lauwerszee is al decennia lang afgesloten en overtollig water wordt snel weggepompt of opgevangen in de bergboezem aan het Lettelberterdiep.
Vroeger was dat wel anders. Vooral het gebied de Tolberter Petten heeft het in het verleden vaak moeten ontgelden. In november 1944 bijvoorbeeld waren de sluizen bij Gaarkeuken vernield door een bombardement en het water vloeide naar laaggelegen gebieden. Om het gebied van de Tolberter Petten lagen vrij nieuwe dijken, die het water niet tegen konden houden. Het water steeg tot 185 cm boven het gebruikelijke peil en de boerderijen in de Petten, die slechts enkele jaren daarvoor gebouwd waren, stonden in het water. De boeren vluchtten voor het water en vonden onderdak bij de Tolberters. Alsof het hoge water nog niet erg genoeg was, begon het ook nog te vriezen. Het werd een grote ijsvlakte. Pas half januari konden de boeren hun gewone leven weer oppakken, maar dit was van korte duur. Twee weken later zorgde een nieuwe overstroming voor overlast, en weer vingen de Tolberters de boeren en hun vee op. Bij een optocht in 1945 ter gelegenheid van de bevrijding werden de gastvrije Tolberters nog eens bedankt door de Petteboeren.
Op de foto:
Eén van de nieuwe boerderijen in het water.
Auteur: M. van der Ploeg
Gepubliceerd in Midweek (2007)
